کتاب فردیت در شعر معاصر نوشته منیر سلطان پور.انتشارات گفتمان اندیشه معاصر

این پژوهش به ویژگی‌های شعر مدرن می‌پردازد و تفاوت آن را با ادبیات کلاسیک بررسی می‌کند. یکی از مهم‌ترین عناصر ایجاد این تفاوت، فردیت است. در این جستار سعی شده است تفاوت نوع هستی‌شناسی شاعران گذشته و امروز در دو بینش کل‌گرا و جزءگرا مورد بررسی قرار گیرد و به طور مشخص بازتاب این دو رویکرد در شعر فارسی تحلیل شود. بازشناسی مدرنیسم، ادبیات مدرن، چگونگی ورود دیدگاه‌های مدرن به جامعه‌ی ایرانی و ادبیات فارسی و جایگاه نگاه فردی در شعر امروز از اجزای این پژوهش است. در این جستار به ورود اندیشه های عینی‌گرا از ادبیات اروپایی به ادبیات فارسی پرداخته می‌شود و تلاش‌های نیما به عنوان پدر شعر نو فارسی و تئوری‌های او در شکل‌دهی به نوع جدیدی از هستی‌شناسی در شعر معاصر مورد واکاوی قرار می‌گیرد. با روشن‌ساختن تعریف فردیت، شعرهای نیما‌یوشیج، سهراب سپهری و فروغ فرخزاد با یکدیگر مقایسه و مشخص می‌شود که شعرهای نیما در موضوع عشق فاقد فردیت مورد نظر است. اشعار سهراب به دلیل آمیختن عینیت با ذهنیت و گرایش به عرفان شرقی از داشتن عنصر فردیت بی‌بهره است و بالاخره فروغ فرخزاد با داشتن نگاهی مدرن توانسته است در اغلب موارد نشانه‌های فردیت را در شعر خود به کار گیرد.